शतं वर्षसहस्राणां शिरसैव पिनाकधृक् । वह पवित्र कुण्ड स्वयं गंगाजीने ही प्रकट किया है, जो अपनी अगाध जलराशिके कारण समुद्रके समान शोभा पाता है। जिन्हें अपने ऊपर धारण करना पर्वतोंके लिये भी कठिन था, उन्हीं गंगाको पिनाकधारी भगवान् शिव एक लाख वर्षोतक अपने मस्तकपर ही धारण किये रहे
sañjaya uvāca | śataṁ varṣa-sahasrāṇāṁ śirasāiva pinākadhṛk | vahati pavitraṁ kuṇḍaṁ svayaṁ gaṅgā-jinaṁ hi prakaṭīkṛtam | yāṁ dhārayituṁ parvateṣv api duṣkarāṁ tāṁ gaṅgāṁ pinākadhārī bhagavān śivaḥ lakṣaṁ varṣāṇi mastake eva dhārayām āsa |
அந்தப் புனிதக் குண்டத்தை கங்காதேவியே தாமே வெளிப்படுத்தினாள்; அதன் அளவற்ற நீர்த்தொகையால் அது கடலைப்போல் ஒளிர்கிறது. மலைகளுக்கே தாங்க இயலாத அந்தக் கங்கையை, பினாகம் தாங்கும் பகவான் சிவன் ஒரு இலட்சம் ஆண்டுகள் தன் தலையிலேயே தாங்கி இருந்தான்.
संजय उवाच
The verse highlights divine restraint and protective strength: Śiva contains and bears the overwhelming force of the Gaṅgā for the welfare of the world, modeling the dharmic ideal of holding great power under control so it becomes purifying rather than destructive.
Sanjaya describes Śiva as Pināka-bearer who sustained the manifested Gaṅgā—likened to an oceanic, unfathomable flood—in a sacred basin and upon his head for a vast span of time, emphasizing that what even mountains could not bear was borne by Śiva.