Shloka 28
पाज्चाल्याश्व महेष्वासा द्रौपद्या: पजच चात्मजा: । सर्वे दध्मुर्महाशड्खान् सिंहनादांश्न नेदिरे,काशिराज, शैब्य, महारथी शिखण्डी, धृष्टद्युम्न, विराट, महारथी सात्यकि, पांचालवीर, महाथनुर्धर द्रौपदीके पाँचों पुत्र--ये सभी बड़े-बड़े शंखोंको बजाने और सिंहनाद करने लगे
sañjaya uvāca | pāñcālyāś ca mahā-eṣvāsā draupadyāḥ pañca cātmajāḥ | sarve dadhmur mahā-śaṅkhān siṃha-nādāṃś ca nedire | kāśirājaḥ śaibyaś ca mahā-rathī śikhaṇḍī dhṛṣṭadyumnaḥ virāṭaḥ mahā-rathī sātyakiḥ pāñcāla-vīrāḥ mahā-dhanur-dharāḥ ||
சஞ்சயன் கூறினான்— பாஞ்சாலர்களின் மகாதனுர்தர வீரர்களும், த்ரௌபதியின் ஐந்து புதல்வர்களும் ஒன்றுகூடி மகாசங்குகளை ஊதி, சிங்கநாதம் எழுப்பினர். அவர்களுடன் காசிராஜன், ஷைப்யன், மகாரதன் ஷிகண்டி, த்ருஷ்டத்யும்னன், விராடன், மகாரதன் சாத்தியகி மற்றும் வில்லாற்றலில் வல்ல பாஞ்சால வீரர்களும் சங்கநாதம் செய்து, தர்மயுத்தத்திற்கான தங்கள் உறுதியை வெளிப்படுத்தினர்.
(संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights collective resolve aligned with duty: warriors publicly affirm readiness through conches and battle-cries, suggesting that courage in a dharma-war is not private emotion but disciplined, communal commitment to one’s pledged responsibility.
Sañjaya lists key Pāṇḍava-side allies—Pāñcālas, Draupadī’s sons, and major commanders like Śikhaṇḍin, Dhṛṣṭadyumna, Virāṭa, and Sātyaki—who blow their conches and shout lion-roars, signaling the formal commencement of battle preparations.