Shloka 24
अवकीरणर्णस्त्वहं कुन्त्या सूतेन च विवर्धित: । (पुरा दुर्योधनेनाहं स्नेहं वै कृतवान् मुदा । तव कार्य करिष्यामि यद् यत् सर्व दुरासदम् ।।
avakīrṇarṇas tv ahaṁ kuntyā sūtena ca vivardhitaḥ | purā duryodhanenāhaṁ snehaṁ vai kṛtavān mudā | tava kārya kariṣyāmi yad yat sarvaṁ durāsadam || ityevaṁ vai pratijñātaṁ vacanaṁ vai suyodhane | bhuktvā duryodhanaiśvaryaṁ na mithyākartum utsahe ||
கர்ணன் கூறினான்—குந்தி என்னைத் தள்ளி நீரில் விட்டாள்; ஒரு சூதன் என்னை வளர்த்து ஆண்மையாக்கினான். பழங்காலம் முதலே துரியோதனனிடம் நான் அன்பு கொண்டேன்; மகிழ்ச்சியுடன் அவனோடு இணைந்து வாழ்ந்தேன். சுயோதனனிடம் நான் இவ்வாறு உறுதி மொழிந்தேன்—‘உன் எந்தப் பணியும் கடினமானதாக இருந்தாலும், எட்டாததாகத் தோன்றினாலும், அனைத்தையும் நான் நிறைவேற்றுவேன்.’ துரியோதனனின் அரச அருளும் செழிப்பும் அனுபவித்த பின், அந்த வாக்கை பொய்யாக்க எனக்கு மனம் வராது.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical weight of a pledged word (pratijñā) and the pull of gratitude and loyalty. Karna frames his commitment to Duryodhana as a moral constraint: having accepted patronage and friendship, he feels bound not to invalidate his promise, even when higher claims (birth, kinship, broader dharma) press upon him.
Karna explains his life situation—abandoned by Kunti and raised by a sūta—and justifies why he will stand with Duryodhana. He recalls his prior pledge to accomplish Duryodhana’s hardest tasks and declares he cannot now make that pledge false after enjoying Duryodhana’s royal favor.