Shloka 49
निवारयामास शरै: सम॑ संनतपर्वभि: । सत्यपराक्रमी भीष्म युद्धस्थलमें अन्य सब राजाओं-द्वारा छोड़े हुए बाणोंका झुकी हुई गाँठवाले अपने बाणोंद्वारा तुरंत ही निवारण कर देते थे || ४८ ह ।। शिखण्डी तु रणे बाणान् यान् मुमोच महारथ:
sañjaya uvāca |
nivārayāmāsa śaraiḥ samaṃ sannatapārva-bhiḥ |
śikhaṇḍī tu raṇe bāṇān yān mumoca mahārathaḥ ||
சஞ்சயன் கூறினான்—உண்மைப் பராக்கிரமத்தில் நிலைத்த பீஷ்மர், போர்க்களத்தில் பிற அரசர்கள் விட்ட அம்புமழையைத் தம் வளைந்த மூட்டுகளையுடைய அம்புகளால் உடனே தடுத்து நிர்மூலமாக்கினார். அங்கே மகாரதன் சிகண்டி, போரில் தன் விடுத்த அம்புகளைத் தொடர்ந்து செலுத்தினான்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights disciplined martial excellence and steadfastness in one’s role: Bhishma’s composure and skill in neutralizing attacks exemplify kshatriya duty performed with mastery, while the narrative also foreshadows the ethical tension of battle strategy involving Shikhandi.
Sanjaya describes Bhishma immediately countering and stopping the arrows shot by various kings on the battlefield using his own specially described arrows; at the same time, Shikhandi, an elite warrior, is actively releasing arrows in the fight, setting up the next development in the combat around Bhishma.