Shloka 1176
आस्फोटयामास भृशं भीमसेनो ननाद च | जनेश्वर! पांचालों और सोमकोंके तो हर्षकी सीमा न रही। सहस्रों रणवाद्य बजने लगे। उस समय महाबली भीमसेन जोर-जोरसे ताल ठोकने और सिंहके समान दहाड़ने लगे
sañjaya uvāca | āsphoṭayāmāsa bhṛśaṃ bhīmaseno nanāda ca | janeśvara! pāñcālānāṃ somakānāṃ ca harṣasya sīmā nābhavat | sahasrāṇi raṇavādyāni vavādyire | tadā mahābalī bhīmasenaḥ jorajorena tālaṃ tokan siṃhasyeva nādaṃ cakāra |
மனிதர்களின் ஆண்டவனே! மகாபலன் பீமசேனர் வலிமையாகக் கைகளைத் தட்டிக் கொண்டு உரக்கக் கர்ஜித்தார். பாஞ்சாலரும் சோமகரும் அளவில்லா மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர்; ஆயிரக்கணக்கான போர் வாத்தியங்கள் முழங்கின. அப்போது பீமசேனர் தன் உடலைத் தட்டிக் கொண்டு சவால் விடுத்து, சிங்க நாதம்போல் கர்ஜித்து தர்மப் போருக்கான தயார்பாட்டை அறிவித்தார்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how righteous resolve in a dharma-yuddha is strengthened through courage and collective morale: Bhima’s roar and the sounding of war-instruments function as an ethical rallying cry—steadfastness, fearlessness, and solidarity in the face of grave duty.
Sanjaya reports to the king that Bhima forcefully claps/strikes his arms and roars like a lion. The Pandava allies—the Panchalas and Somakas—overflow with joy, and countless battle instruments resound, signaling heightened enthusiasm and readiness for combat.