Shloka 10
द्रुपदं च विराट च धृष्टद्युम्नं च पार्षतम् भीमघोषैर्महावेगैर्मर्मावरणभेदिभि:
drupadaṃ ca virāṭaṃ ca dhṛṣṭadyumnaṃ ca pārṣatam | bhīmaghoṣair mahāvegair marmāvaraṇabhedibhiḥ, atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ ||
சஞ்சயன் கூறினான்—த்ருபதன், விராடன், பார்ஷதபுத்ரன் த்ருஷ்டத்யும்னனும்—அனைத்து ஸ்ரிஞ்ஜய வீரர்களோடும்—பேர்கர்ஜனையுடன், பேர்வேகத்துடன், மर्मரட்சணையைப் பிளக்கும் தாக்குதல்களால் போரில் பீஷ்மரைத் தாக்கினர். நாலாபுறமும் சூழ்ந்து, பிதாமகரின் அளவற்ற வலிமையைத் தடுக்க இடைவிடாது அழுத்தம் கொடுத்தனர்.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even when duty compels confrontation, the Mahābhārata frames war as morally weighty: revered elders may be opposed for a larger cause, yet the act remains grave. The verse highlights disciplined, collective action against overwhelming power, while implicitly reminding that dharma in war is complex—necessity does not erase ethical tension.
Sañjaya reports that Drupada, Virāṭa, and Dhṛṣṭadyumna, along with the Sṛñjaya forces, unite and attack Bhīṣma on the battlefield with great force and terrifying battle-cries, attempting to break through his defenses and check his dominance.