Shloka 57
भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
अभिदुद्राव भीष्मं स भुजप्रहरणो बली । प्रतोदपाणिस्तेजस्वी सिंहवद् विनदन् मुहुः
abhidudrāva bhīṣmaṁ sa bhujapraharaṇo balī | pratodapāṇis tejasvī siṁhavad vinadan muhuḥ ||
சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது அந்த வலிமையும் ஒளியும் நிறைந்தவன், தன் புயங்களையே ஆயுதமாகக் கொண்டு, கையில் சாட்டையைப் பிடித்து, மீண்டும் மீண்டும் சிங்கம்போல் கர்ஜித்தவாறே பீஷ்மனை நோக்கி பாய்ந்தான். பார்த்தனின் வெள்ளிபோல் வெண்மையான குதிரைகளை விட்டுவிட்டு, அந்தப் பெரும் ரதத்திலிருந்து தாவிய யோகேஸ்வரன் வாசுதேவன் (மாதவன்), வீரர்களின் அழிவை இனி தாங்காமல் பீஷ்மனை நோக்கி பேர்வேகத்தில் ஓடினான்।
संजय उवाच
Educational Q&A
When dharma is in immediate danger, mere formal adherence to a prior resolve may be outweighed by the higher duty to protect life and righteousness. Kṛṣṇa’s lion-like charge—apparently risking his own vow—highlights that ethical action is judged by its deeper purpose (lokasaṅgraha and protection of the just), not only by external consistency.
As Bhīṣma devastates the opposing warriors, Kṛṣṇa can no longer tolerate the slaughter. He leaps from Arjuna’s chariot, takes up the whip, and charges at Bhīṣma unarmed except for his own strength, roaring like a lion—an intense moment of divine intervention and moral urgency on the battlefield.