Shloka 53
भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
(भीष्मो5तीव सुसंक्रुद्ध: पृषत्कैरर्जुनं बलात् । जघान समरे मुर्ध्नि सिंहवद् विनदन् मुहुः ।।
sañjaya uvāca | bhīṣmo 'tīva susaṃkruddhaḥ pṛṣatkair arjunaṃ balāt jaghāna samare mūrdhni siṃhavad vinadan muhuḥ ||
பின்னர் மிகுந்த கோபம் கொண்ட பீஷ்மர், போரில் தமது அம்புகளால் அர்ஜுனனின் தலையில் வலிய தாக்கம் செய்தார்; அதன் பின் அவர் மீண்டும் மீண்டும் சிங்கம்போல் கர்ஜித்தார்।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in a dharma-yuddha setting, personal affection and reverence—though virtuous in ordinary life—can become a dangerous softness if they obstruct one’s rightful duty. Bhīṣma’s unwavering martial resolve contrasts with Arjuna’s hesitation, pressing the ethical point that duty must be performed with steadiness when the situation demands it.
Sañjaya reports that Bhīṣma, fighting fiercely, showers Arjuna with arrows and even strikes his head. After landing these blows, Bhīṣma repeatedly roars like a lion, signaling dominance and intensifying the terror and momentum of the battle.