Shloka 102
भीष्मरथाभिमुख्यं — Arjuna’s advance with Śikhaṇḍin; Duḥśāsana’s interception
इस प्रकार श्रीमहाभारत भीष्मपर्वके अन्तर्गत भीष्मवधपर्वमें भीमपराक्रमविषयक एक यौ दोवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraṁ śrīmahābhārate bhīṣmaparvake antargataṁ bhīṣmavadhaparvaṇi bhīmaparākramaviṣayaka eka-yā dvāvāṁ adhyāyaḥ pūrṇaḥ
இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் பீஷ்மப் பர்வத்தில், பீஷ்மவதப் பர்வத்தின் உட்பகுதியாக, பீமனின் பராக்கிரமத்தை விவரிக்கும் நூற்று இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது.
संजय उवाच
Educational Q&A
This verse functions as a colophon rather than a doctrinal teaching: it emphasizes orderly transmission of the epic by marking the completion of a chapter focused on Bhīma’s prowess within the morally complex setting of the Kurukṣetra war, reminding readers that heroic action is being recorded and evaluated within a dharma-laden narrative.
Sañjaya signals the end of the chapter (Adhyāya 106) in the Bhīṣma Parva, specifying that it belongs to the Bhīṣma-vadha section and that its subject is Bhīma’s mighty deeds; it is a structural closing line rather than an event-description.