Shloka 93
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
द्रव्यागमो नृणां सूक्ष्म: पात्रे दानं ततः परम्
dravyāgamo nṛṇāṃ sūkṣmaḥ; pātre dānaṃ tataḥ param | kālād api śraddhā śreṣṭhā; svargadvāraṃ tu sūkṣmam ||
மாமனார் கூறினார்—“மனிதர்க்கு நீதிமுறையில் செல்வம் ஈட்டும் வழியை அறிதல் மிக நுண்ணிய பொருள்; ஆனால் அதைவிட உயர்ந்தது, அந்தச் செல்வத்தைத் தகுதியான பாத்திரத்தின் சேவையில் அர்ப்பணித்தல். சாதாரண காலத்தில் தானம் செய்வதைவிடச் சிறந்த காலத்தில் தானம் செய்வது மேலானது என்று சொல்லப்படுகிறது; எனினும் காலத்தைவிடவும் உயர்ந்தது ‘சிரத்தை’ (நம்பிக்கை/பக்தி). ஸ்வர்கத்தின் வாசல் மிக நுண்ணியது—மோகத்தால் மனிதர் அதை உணர்ந்து காணார்.”
श्षशुर उवाच
Educational Q&A
Acquire wealth by just means, then dedicate it to worthy recipients; while timing matters in giving, the giver’s śraddhā (faithful, reverent intention) is even more decisive for spiritual fruit, because the path to heaven is subtle and easily missed through delusion.
A father-in-law figure delivers a didactic instruction on dharma: he ranks ethical livelihood, proper charity to a fit recipient, auspicious timing, and finally inner faith as the highest factor, warning that attachment and delusion prevent people from recognizing the subtle ‘gate of heaven.’