Shloka 15
Janmaveśma-praveśa and Uttarā’s Śaraṇāgati
Entry into the Birth-Chamber and Uttarā’s Appeal
संजीवयैन दुर्धर्ष मृतं त्वमभिमन्युजम् । सदृशाक्षसुतं वीर सस्य॑ वर्षन्निवाम्बुद:
saṃjīvayaina durdharṣa mṛtaṃ tvam abhimanyujam | sadṛśākṣasutaṃ vīra sasyaṃ varṣann ivāmbudaḥ ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அஜேய வீரனே, துர்தர்ஷனே! தந்தையைப் போன்ற கண்களையுடைய அபிமன்யுவின் இந்த இறந்த மகனை நீ உயிர்ப்பிக்க வேண்டும். மழை பொழியும் மேகம் வறண்ட பயிரையும் பசுமையாக்குவது போல, நீயும் இவனை மீண்டும் உயிர்ப்பி.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights compassion and responsibility toward preserving a righteous lineage after catastrophic war, using the ethical image of life-restoring rain to frame revival as an act of protection and renewal.
Vaiśampāyana describes an appeal to a mighty hero to bring Abhimanyu’s dead son back to life, comparing the requested act to a rain-cloud reviving a dried-up crop.