Shloka 24
Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
शस्त्रपूतां हि स गतिं गत: परपुरंजय: । “दुर्धषष वीर पिताजी! इसलिये आप शोक त्याग दीजिये! शोकके वशीभूत न होइये। शत्रुओंके नगरपर विजय पानेवाला वीरवर अभिमन्यु शस्त्राघातसे पवित्र हो उत्तम गतिको प्राप्त हुआ है ।।
śastrapūtāṃ hi sa gatiṃ gataḥ parapuraṃjayaḥ | tasmiṃstu nihate vīre subhadreyaṃ svasā mama, ārye kva dārakāḥ sarve draṣṭum icchāmi tān aham |
பகைவரின் கோட்டைகளை வென்ற அந்த வீரன், ஆயுதக் காயங்களால் தூய்மையடைந்து, நல்வழியை அடைந்தான். ஆகவே, ஓ வெல்ல இயலாத தந்தையே, துயரை விட்டு விடு; துயரின் ஆட்பாட்டில் அகப்படாதே. ஆனால் அந்த வீரன் வீழ்ந்தபோது, என் சகோதரி சுபத்ரை துக்கத்தால் கலங்கி, மகனிடம் சென்று குரரிப் பறவை போலக் கதறினாள். பின்னர் துயரால் நிறைந்து த்ரௌபதியிடம் வந்து—‘ஆர்யே! எல்லா குழந்தைகளும் எங்கே? அவர்களை எல்லாம் நான் காண விரும்புகிறேன்’ என்று கேட்டாள்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage frames a warrior’s death in righteous battle as spiritually purifying (śastrapūta) and leading to an elevated destiny (gati), while also urging restraint from being mastered by grief—an ethical call to steadiness amid inevitable loss.
After Abhimanyu’s death, words of consolation describe his heroic end as leading to a higher state. Subhadrā, overcome with sorrow, laments intensely and then approaches Draupadī, asking where all the children are because she longs to see them.