Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
न स शक्येत संग्रामे निहन्तुमपि वज्िणा । 'प्रभो! यदि निरन्तर उसे एक-एक वीरके साथ ही युद्ध करना पड़ता तो रणभूमिमें वज्रधारी इन्द्र भी उसे नहीं मार सकते थे (परन्तु वहाँ तो बात ही दूसरी हो गयी) ।।
na sa śakyeta saṅgrāme nihantum api vajriṇā |
வைசம்பாயனர் கூறினார்— சமரில் வஜ்ரம் தாங்கிய இந்திரனாலும் அவனை வீழ்த்த இயலாது. போர் இடையறாது ஒருவருக்கொருவர் தனித்தனிப் போராட்டமாகவே நடந்திருந்தால், அவன் வீரத்தால் அவன் கிட்டத்தட்ட அஜேயனாக இருந்திருப்பான்; சூழ்நிலை மாறியதாலேயே அத்தகைய முடிவு ஏற்பட்டது.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores how extraordinary martial excellence can make a warrior seem beyond ordinary defeat, yet outcomes in war depend not only on strength but also on conditions, strategy, and shifting circumstances—hinting at the limits of sheer might.
Vaiśaṃpāyana offers a narrator’s evaluation of a warrior’s battlefield prowess, stating that in a straightforward, continuous combat scenario he would be impossible to kill—even for Indra—implying that later events must involve a different, decisive turn of circumstances.