Shloka 36
Abhimanyunidhana-prakāśaḥ — Vasudeva–Kṛṣṇa–Subhadrā–Kuntī śoka-saṃvāda
Disclosure and Consolation
वैशम्पायन उवाच शृण्वतां तु महाराज कथां तां लोमहर्षणाम् । दुःखशोकपरिकक््लेशा वृष्णीनामभवंस्तदा
vaiśampāyana uvāca śṛṇvatāṃ tu mahārāja kathāṃ tāṃ lomaharṣaṇām | duḥkhaśokaparikleśā vṛṣṇīnām abhavaṃs tadā ||
வைசம்பாயனன் கூறினான்—மகாராஜா! அந்த ரோமஞ்சமூட்டும் கதையை அவர்கள் கேட்டுக் கொண்டிருக்கையில், வ்ருஷ்ணிவம்சத்தார் துக்கம், சோகம், துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டனர்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when a cause is framed as righteous or inevitable, the human cost of violence persists: hearing of horrific events produces real communal grief. The verse underscores moral seriousness about war’s aftermath rather than triumphalism.
In Vaiśampāyana’s narration to King Janamejaya, a terrifying war-related account is being heard; upon hearing it, the Vṛṣṇi clan becomes overwhelmed with sorrow, grief, and distress.