Shloka 103
तथा किलकिलाशब्दैर्भूधरो5भून्मनोहर: । कुछ लोग क्रीडा आदिमें आसक्त होकर दूसरे कार्योंकी ओर ध्यान नहीं देते थे
tathā kilakilāśabdair bhūdharo ’bhūn manoharaḥ |
இவ்வாறு ‘கிலகிலா’ எனும் களிப்பொலிகளாலும், மகிழ்ச்சி ஆரவாரத்தாலும் முழங்கிய அந்த மலை மிகுந்த மனோகரமாகத் தோன்றியது. சிலர் விளையாட்டில் மூழ்கி வேறு காரியங்களை நினையவே இல்லை; பலர் ஆனந்த மயக்கத்தில் திளைத்தனர்; சிலர் தாவி குதித்து, உரத்த குரலில் கூச்சலிட்டு, களிப்புக் குரல்களை நிரப்பினர். இவ்வெல்லா ஒலிகளாலும் எதிரொலித்த அந்த கிரி பரம ரமணியமாயிற்று.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers a vivid narrative image rather than a direct moral injunction: collective joy and play can become so absorbing that people neglect other duties. Implicitly, it points to the human tendency toward distraction in pleasure, a theme often balanced in the Mahābhārata by reminders of dharma and responsibility.
The scene describes a mountain area filled with festive noise—jubilant cries and loud commotion from people playing, jumping, shouting, and celebrating—making the mountain itself seem beautiful and enchanting due to the echoing sounds.