Shloka 246
Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
सलिल विप्रमुख्येभ्यो मातड्स्रोतसा विभो | तदनन्तर शंख
salila-vipramukhye-bhyo mātaṅga-srotasā vibho | tadanantaraṁ śaṅkha-cakra-gadā-dhāraṇo bhagavān śrīkṛṣṇas tasmin mārge prakaṭī-bhūya ājagāma | taṁ dṛṣṭvā mahāmatiḥ uttaṅka uvāca— “puruṣottama! prabho! śreṣṭha-brāhmaṇebhyaḥ caṇḍāla-spṛṣṭaṁ tathā apavitraṁ jalaṁ dātuṁ na yuktam” iti ||
மாதங்க-நீரோட்டத்திலிருந்து (அசுத்தமெனக் கருதப்படும்) நீர் உயர்ந்த பிராமணர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டது. உடனே சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கிய பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அதே வழியில் தோன்றி வந்தார். அவரைக் கண்ட மகாமதி உத்தங்கன் கூறினான்—‘புருஷோத்தமா, பிரபுவே! உயர்ந்த பிராமணர்களுக்கு சாண்டாளன் தொட்ட அத்தகைய அசுத்த நீரை அளிப்பது உகந்ததல்ல.’
उत्तडुक उवाच
Educational Q&A
The passage foregrounds a dharmic-ethical tension between ritual notions of purity and the presence of the divine: Uttanka insists that offerings to brāhmaṇas must be uncontaminated, while Kṛṣṇa’s immediate manifestation frames the moment as a test or clarification of values—how one judges purity, propriety, and reverence in practice.
Water associated with a socially stigmatized source (mātaṅga-srotas) is involved in an offering context for eminent brāhmaṇas. Right after this, Kṛṣṇa appears bearing His divine weapons. Uttanka, seeing Him, objects that giving caṇḍāla-touched water to brāhmaṇas is improper, directly addressing Kṛṣṇa with a moral protest.