Shloka 23
Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
अथ तेनैव मार्गेण शड्खचक्रगदाधर:
atha tenaiva mārgeṇa śaṅkha-cakra-gadā-dharaḥ salila-vipramukhyebhyo mātṛ-srotasā vibho | tad-anantaraṃ śaṅkhaṃ cakraṃ ca gadāṃ dhārayamāṇo bhagavān śrī-kṛṣṇas tenaiva mārgeṇa prakaṭī-bhūya ājagāma | taṃ dṛṣṭvā mahā-matir uttaṅka uvāca— “puruṣottama prabho! bhavataḥ śreṣṭha-brāhmaṇebhyaś caṇḍāla-spṛṣṭaṃ tathā apavitraṃ jalaṃ dātuṃ na yuktam” iti |
பின்னர் அதே வழியிலே சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கிய பரமன் தோன்றினார்—மாத்ரு-ஸ்ரோதஸ் எனப்படும் நீரோட்டத்தருகே, அங்கு முதன்மை பிராமணர்கள் இருந்தனர். அவரைக் கண்ட மகாமதி உத்தங்கன் கூறினான்—“புருஷோத்தமா! பிரபுவே! சிறந்த பிராமணர்களுக்கு சாண்டாளன் தொட்ட அத்தகைய அசுத்த நீரை அளிப்பது உமக்கு உரியது அல்ல.”
उत्तडुक उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds a dharmic concern about ritual purity: Uttanka challenges the propriety of offering water deemed impure (touched by a Caṇḍāla) to eminent Brahmins, even when the giver is the Lord himself. It sets up a reflection on how social-ritual norms interact with divine purpose and ethical discernment.
Kṛṣṇa appears on the same route, identifiable by his conch, discus, and mace, near the stream called Mātṛ-srotas where leading Brahmins are present. Uttanka, seeing him, objects that it is improper to give those Brahmins water considered impure because it has been touched by a Caṇḍāla.