Shloka 36
Brahmā’s Instruction on Brahmacarya, Vānaprastha, and the Aliṅga Path
Ethics of Non-attachment
मृदमापस्तथाजन्नानि पत्रपुष्पफलानि च | असंवृतानि गृह्नीयात् प्रवृत्तानि च कार्यवान्
mṛdam āpas tathā annāni patra-puṣpa-phalāni ca | asaṃvṛtāni gṛhṇīyāt pravṛttāni ca kāryavān ||
வாயு கூறினார்—மண், நீர், உணவு, மேலும் இலைகள், மலர்கள், கனிகள்—இவை யாருடைய பாதுகாக்கப்பட்ட உடைமையிலும் இல்லையெனில், அவசியக் கடமையில் ஈடுபட்ட துறவி தேவைப்பட்டால் அவற்றை எடுத்துப் பயன்படுத்தலாம்; இது தர்மத்திற்கேற்றது।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a dharmic boundary for renunciants: taking basic natural necessities (clay, water, food, leaves, flowers, fruits) is allowable when they are unguarded/not secured as someone’s protected property, and when genuine need or duty requires it—so that survival and necessary action do not become adharma.
Vāyu is instructing about proper conduct, clarifying when a duty-bound ascetic may use readily available natural items. The statement functions as an ethical guideline distinguishing permissible use from theft, especially in situations of need.