Shloka 336
Mokṣa-dharma Yoga-Upadeśa: Equanimity, Sense-Restraint, and Vision of the Ātman (आत्मदर्शन-योगोपदेशः)
पुरस्याभ्यन्तरे तस्य मन: स्थाप्यं न बाह्मत:। एकान्तमें ध्यान करनेवाले पुरुषको जिस प्रकार योगकी प्राप्ति होती है
purasya abhyantare tasya manaḥ sthāpyaṃ na bāhmataḥ | ekāntam evaṃ dhyāna-karṇe vāle puruṣa-ko yathā yoga-kī prāpti hotī hai, vah suno—yo upadeśa pahale śrutim̐eṃ dekhā gayā hai, usakā cintana karke jis bhāga meṃ jīva-kā nivāsa mānā gayā hai, usī meṃ mana-ko bhī sthāpita kare | usake bāhar kadāpi na jāne de ||
பிராமணன் கூறினார்—அந்த ‘புரம்’ (உடல்-நகரம்) உள்ளே மனத்தை நிறுவ வேண்டும்; வெளியே அல்ல. தனிமையில் ஒருமுனைத் தியானம் செய்பவன் யோகத்தை எவ்வாறு அடைகிறான் என்பதை கேள்: ஸ்ருதியில் காணப்பட்ட உபதேசத்தை மனனம் செய்து, ஜீவனின் வாசஸ்தலம் என அறியப்படும் இடத்திலேயே மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்; அதை ஒருபோதும் வெளியே அலைக்க விடக்கூடாது.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The mind should be established inwardly—within the ‘city’ of the body—by reflecting on Śruti-based instruction and fixing attention at the recognized seat of the jīva; spiritual attainment comes from preventing outward wandering and sustaining one-pointed meditation.
A Brahmin speaker gives a yogic instruction: he explains the method by which a solitary meditator attains Yoga—through scriptural reflection and strict inward fixation of the mind, refusing external distraction.