Shloka 17
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
रमे चाहं त्वया सार्धमरण्येष्वपि पाण्डव । किमु यत्र जनो<यं वै पृथा चामित्रकर्षण
rame cāhaṃ tvayā sārdham araṇyeṣv api pāṇḍava | kimu yatra jano 'yaṃ vai pṛthā cāmītrakārṣaṇa ||
வாயு கூறினார்—ஓ பாண்டவா, பகைவரை அடக்குவோனே! உன்னுடன் இருந்தால் மக்கள் இல்லா காட்டிலும் எனக்கு இன்பமும் மகிழ்ச்சியும் உண்டாகும்; அப்படியிருக்க, இத்தனை பேர் உள்ள இடத்தில், மேலும் என் அத்தைப் ப்ருதா (குந்தி)யும் இருப்பிடத்தில் என்ன சொல்ல வேண்டும்?
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
True joy is grounded in virtuous companionship and loving kinship rather than external comforts; if one can be content even in a wilderness with the right person, then social abundance and family presence only deepen that happiness.
Vāyu addresses a Pāṇḍava hero, expressing that his presence itself is a source of delight—even in desolate forests—and that the current setting is even more pleasing because many people are gathered and Kuntī (Pṛthā), a respected elder relative, is present.