Shloka 7
Kāma–Mamatā–Upadeśa
Discourse on Desire, Possessiveness, and Ritual Duty
अथवा वसतः: पार्थ वने वन्येन जीवत: । ममता यस्य द्रव्येषु मृत्योरास्ये स वर्तते
athavā vasataḥ pārtha vane vanyena jīvataḥ | mamatā yasya dravyeṣu mṛtyor āsye sa vartate ||
ஓ பார்த்தா! ஒருவன் காட்டில் வாழ்ந்து காட்டு கனிகள், கிழங்குகள் மட்டுமே கொண்டு உயிர்வாழ்ந்தாலும், பொருள்களில் ‘என்னுடையது’ என்ற மமதை பற்றிக்கொண்டால், அவன் ஏற்கெனவே மரணத்தின் வாயிலேயே தங்கியவன். வெளிப்புறத் துறவு காக்காது; உள்ளார்ந்த பற்றின்மையே வீழ்ச்சியிலிருந்து காக்கும்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
External austerity—such as living in a forest on wild fruits and roots—does not by itself free a person. If possessiveness (mamatā) toward possessions persists, one remains spiritually endangered, described as being ‘in the mouth of Death’. True safety lies in inner non-attachment.
Vāyudeva addresses Arjuna (Pārtha) and warns him through a pointed example: even a forest-dweller living on minimal means can be bound by craving and ownership. The instruction shifts attention from outward lifestyle to inward attitude.