Shloka 19
Marutta’s Sacrifice: Indra’s Threat, Saṃvarta’s Mantric Restraint, and Divine Reconciliation (अध्याय १०)
संवर्त उवाच अयमिन्द्रो हरिभिरायाति राजन् देवै: सर्वैस्त्वरितै: स्तूयमान: । मन्त्राहूतो यज्ञमिमं मयाद्य पश्यस्वैनं मन्त्रविस्रस्तकायम्
Saṁvarta uvāca: ayam indro haribhir āyāti rājan devaiḥ sarvais tvaritaiḥ stūyamānaḥ | mantrāhūto yajñam imaṁ mayādya paśyāsainaṁ mantravistrastakāyam ||
சம்வர்த்தன் கூறினான்—அரசே! பார், மஞ்சள் நிறக் குதிரைகள் பூட்டிய ரதத்தில் இந்திரன் வருகிறான்; எல்லாத் தேவர்களும் விரைந்து அவனைப் புகழ்ந்து பாடுகின்றனர். இன்று நான் மந்திரவலத்தால் அவனை இந்த யாகத்திற்கு அழைத்தேன். பார்—மந்திரத்தின் சக்தியால் அவன் உடலே இச்சடங்கின் நோக்கி இழுக்கப்பட்டு வருவது போல உள்ளது.
संवर्त उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the perceived efficacy and responsibility of Vedic ritual: mantra and properly conducted sacrifice are portrayed as forces that can obligate even the gods to attend. Ethically, it underscores the seriousness of ritual power—when wielded by a competent priest/ascetic, it is not mere praise but a binding summons within the dharmic order.
Saṁvarta tells King Marutta that Indra is approaching the sacrifice in his chariot drawn by tawny steeds, praised by all the gods. Saṁvarta claims he has invoked Indra by mantra for this very yajña, and urges the king to witness Indra being drawn toward the rite by the force of that invocation.