Shloka 6
अध्याय ३३ — धृतराष्ट्रस्य कुशलप्रश्नाः तथा विदुरस्य योगसमाधिः
Chapter 33: Dhṛtarāṣṭra’s Welfare-Inquiries and Vidura’s Yogic Absorption
अनायासकृतं कर्म सत्य: श्रेष्ठ फलागम: । आत्मा चैशि: समायुक्त: सुखदुःखमुपाश्षुते
anāyāsakṛtaṃ karma satyaḥ śreṣṭha-phalāgamaḥ | ātmā ca īśiḥ samāyuktaḥ sukha-duḥkham upāśnute ||
அஹங்காரம் இன்றி, சிரமமின்றி செய்யப்படும் செயல் உண்மையானதும் உயர்ந்ததுமான பலனை—அதாவது விடுதலைக்குரிய பலனை—அளிக்கும். ஆனால் ‘நானே செய்பவன்’ என்ற கர்த்தൃത്വப் பெருமிதத்துடன் இணைந்த ஜீவன் இன்பமும் துன்பமும் அனுபவிக்கிறது.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts two modes of action: (1) action done without strain and without the ego of doership, which yields a ‘true’ and ‘superior’ fruit conducive to liberation; and (2) action done with possessive doership and self-assertive effort, which binds the self to the cycle of experiencing pleasure and pain as karmic results.
Vaiśampāyana continues a reflective, instruction-like passage in the Āśramavāsika context, emphasizing inner renunciation: the moral psychology of action, the bondage created by ‘I am the doer,’ and the freedom that comes from acting without egoistic appropriation.