Shloka 6
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
संश्रवे धृतराष्ट्रस्य गान्धार्याश्चाप्यमर्षण: । स्मृत्वा दुर्योधन शत्रुं कर्णदुःशासनावपि
saṁśrave dhṛtarāṣṭrasya gāndhāryāś cāpy amarṣaṇaḥ | smṛtvā duryodhanaśatruṁ karṇaduḥśāsanāv api
துர்தராஷ்டிரனும் காந்தாரியும் பற்றிய செய்தி கேட்டதும் (இதுவரை) சினமற்றிருந்தவன் கலங்கினான்; பகைவரான துரியோதனன், கர்ணன், துஶாசனன் ஆகியோரை நினைத்தவுடன் அவன் மனத்தில் பழைய விரோதம் மீண்டும் எழுந்தது।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unresolved anger and the memory of wrongdoing can resurface even after the war’s end; ethical healing requires more than victory—it requires inner restraint and reconciliation with the past.
Vaiśampāyana describes a reaction triggered by hearing about Dhṛtarāṣṭra and Gāndhārī: the listener’s emotions shift, and recollection of old enemies—Duryodhana, Karṇa, and Duḥśāsana—revives hostility tied to earlier conflicts.