तत्राहं वायुभक्षो वा निराहारो5पि वा वसन् । पत्न्या सहानया वीर चरिष्यामि तप: परम्,“वीर! वहाँ मैं वायु पीकर अथवा उपवास करके रहूँगा तथा अपनी इस धर्मपत्नीके साथ उत्तम तपस्या करूँगा
tatrāhaṃ vāyubhakṣo vā nirāhāro 'pi vā vasan | patnyā sahānayā vīra cariṣyāmi tapaḥ param ||
த்ருதராஷ்டிரன் கூறினான்—வீரனே! அங்கே நான் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு அல்லது முற்றிலும் நிராஹாரனாக இருந்து வாழ்வேன்; மேலும் இந்தப் பதிவிரதை தர்மபத்னியுடன் சேர்ந்து உன்னதத் தவத்தை மேற்கொள்வேன்।
धृतराष्ट उवाच
The verse highlights late-life dharma through renunciation: turning away from royal comfort toward disciplined austerity (tapas) and restraint, suggesting moral purification and detachment after the devastations of war and loss.
Dhṛtarāṣṭra declares his resolve to live in the forest with Gāndhārī, adopting severe ascetic practices—either living on air or fasting—signaling a decisive shift from kingship and household life to rigorous spiritual discipline.