Shloka 17
Vidura’s Message to Dhṛtarāṣṭra: Authorization for Dāna and Public Welfare (विदुरवाक्यम्—दानानुज्ञा)
पाण्डु: स्मरति ते नित्यं बलहन्तु: समीपग: । त्वां सदैव महाराज श्रेयसा स च योक्ष्यति
pāṇḍuḥ smarati te nityaṁ balahantuḥ samīpagaḥ | tvāṁ sadaiva mahārāja śreyasā sa ca yokṣyati ||
நாரதர் கூறினார்—பலஹந்தனான இந்திரனின் அருகில் வாழும் பாண்டு உம்மை எப்போதும் நினைக்கிறார். ஓ மகாராஜா, அவர் எந்நாளும் உம்மை மனத்தில் வைத்திருந்து, நிச்சயமாக உம்மை நலமும் சிறப்பும் உடன் இணைப்பார்.
नारद उवाच
Educational Q&A
Even after death, bonds of kinship and goodwill can remain meaningful: the verse emphasizes constant remembrance and the assurance of śreyas (welfare/auspicious good), suggesting that righteous relations and blessings transcend immediate worldly loss.
Nārada consoles and informs the king (Dhṛtarāṣṭra) about Pāṇḍu’s state: Pāṇḍu dwells near Indra in the celestial realm, remembers the king continually, and is portrayed as a source of auspicious benefit for him.