Shloka 113
याचितो य: पुरास्माभि: पश्य कालस्य पर्ययम् । “महाबाहो! सौभाग्यकी बात है कि आज राजा धृतराष्ट्र हमलोगोंसे धनकी याचना करते हैं। समयका उलट-फेर तो देखिये। पहले हमलोग जिनसे याचना करते थे, आज वे ही हमसे याचना करते हैं
yācito yaḥ purāsmābhiḥ paśya kālasya paryayam | mahābāho! saubhāgyakī bāta hai ki āja rājā dhṛtarāṣṭra hamalogoṃse dhanakī yācanā karate haiṃ | samayakā ulaṭa-phera to dekhiye | pahale hamaloga jinase yācanā karate the, āja ve hī hamase yācanā karate haiṃ |
வைசம்பாயனன் கூறினான்— “காலத்தின் புரட்டலைப் பார். ஓ மகாபாஹோ! நாம் ஒருகாலத்தில் யாரிடம் வேண்டினோமோ, இன்று அதே அரசன் துருதராஷ்டிரன் நம்மிடமே செல்வம் கேட்கிறான். விதி எவ்வாறு திரும்புகிறது பார்— நாம் உதவி நாடியவர்களே இப்போது நம்மிடம் உதவி நாடுகின்றனர்.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kāla-paryaya—the inevitable reversal brought by time—urging humility and ethical awareness: status and dependence can change, so one should not be arrogant in prosperity nor despair in adversity.
Vaiśampāyana remarks on an ironic turn: King Dhṛtarāṣṭra, once the one from whom others sought favors, is now in a position of need and asks the others for wealth, illustrating the shifting nature of worldly power.