Shloka 37
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
गालव उवाच पापिषछेभ्यो हानर्घाह: स नरो<स्तु स्वपापकृत् । दत्त्वा दानं कीर्तयतु यस्ते हरति पुष्करम्
Gālava uvāca: pāpiṣṭhebhyo hānārghāḥ sa naro 'stu svapāpakṛt; dattvā dānaṃ kīrtayatu yas te harati puṣkaram.
காலவன் கூறினான்—உன் தாமரையைத் திருடியவன், தன் பாவத்தால் பெரும் பாவிகளிலும் மிக இழிவானவனாகவும் நிந்தைக்குரியவனாகவும் ஆகட்டும்; தன் சொந்த மக்களுக்கே தீங்கு விளைவிப்பவனாகட்டும். தானம் செய்தாலும், அதைத் தன் வாயாலேயே புகழ்ந்து கூறிக்கொண்டிருப்பவனாகட்டும்.
गालव उवाच
Educational Q&A
The verse condemns theft and moral shamelessness, and also criticizes performative charity—giving gifts while seeking self-praise—implying that true merit requires integrity and humility, not merely outward acts.
Gālava speaks a harsh denunciation of an unnamed person who has stolen ‘your lotus’ (puṣkara). He declares such a thief to be more contemptible than great sinners and portrays him as someone who even after giving charity would publicly boast about it.