Shloka 20
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
अंगिरा उवाच अशुचिर्त्रह्मकूटो<स्तु श्वानं च परिकर्षतु । ब्रह्महानिकृतिश्चास्तु यस्ते हरति पुष्करम्
aṅgirā uvāca | aśucir brahmakūṭo 'stu śvānaṃ ca parikarṣatu | brahmahānikṛtiś cāstu yas te harati puṣkaram ||
அங்கிரா கூறினார்—உன் தாமரையை எடுத்துச் சென்றவன் அசுத்தனாகட்டும்; வேதத்தை இகழ்பவனாகட்டும்; பிராமணஹத்தி எனும் களங்கத்தைச் சுமக்கட்டும்; நாய்களை இழுத்துக்கொண்டு அலைவானாக—அத்தகைய பாவங்களின் பங்காளியாகட்டும்.
अंगिरा उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that theft—especially of a valued or symbolically charged object—invites severe moral and social consequences, framed through traditional categories of impurity, anti-Vedic conduct, brahmahatyā-like stigma, and the burden of failing to perform expiation.
Aṅgirā pronounces an imprecation against the person who has taken the addressee’s lotus, wishing upon the thief a cluster of degrading conditions and grave sin-markers, thereby emphasizing accountability and the weight of wrongdoing.