Shloka 32
औरभ्रमुत्तरायोगे यस्तु मांसं प्रयच्छति । स पितृन् प्रीणयति वै प्रेत्य चानन्त्यमश्षुते
aurabhram uttarāyoge yas tu māṁsaṁ prayacchati | sa pitṝn prīṇayati vai pretya cānantyam aśnute ||
உத்தராபாத்ரபதா யோகத்தில் அவுரப்ர பழத்தின் மாமிசமுள்ள சதைப்பகுதியைத் தானம் செய்பவன், பித்ருக்களை மகிழ்விப்பான்; உடல் நீங்கிய பின் மறுலோகத்தில் அழிவிலா நலனை அடைவான்.
नारद उवाच
Educational Q&A
Timely, ritually appropriate charity—here, gifting the fleshy pulp of the aurabhra fruit during Uttarā-yoga—is taught to generate puṇya that both satisfies one’s ancestors (Pitṛs) and yields enduring benefit after death.
Nārada is enumerating specific forms of dāna (gifts) and their fruits. In this verse he highlights a particular donation linked to an auspicious astral conjunction, explaining its twofold result: ancestral satisfaction and unending posthumous happiness.