Shloka 53
दानफलप्रकरणम् — उपानहदानं, तिलदानं, भूमिदानं, गोदानं, अन्नदानं च
Gifts and Their Stated Results: Footwear, Sesame, Land, Cows, and Food
मघवोवाच भगवन् केन दानेन स्वर्गत: सुखमेधते । यदक्षयं महार्घ च तद् ब्रूहि वदतां वर
maghavovāca bhagavan kena dānena svargataḥ sukham edhate | yad akṣayaṁ mahārgha ca tad brūhi vadatāṁ vara ||
இந்திரன் கூறினான்—ஓ பகவான், பேச்சில் சிறந்தவரே! எந்த தானத்தால் தானம் செய்பவனின் இன்பம் சொர்க்க இன்பத்தையும் மீறி வளர்கிறது? பலன் அழியாததும் மிக உயர்ந்த மதிப்புடையதுமான அந்தத் தானத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharma-inquiry: among acts of giving, which dāna yields the highest, imperishable (akṣaya) fruit—so valuable that it surpasses even heavenly enjoyment. It sets up the principle that not all charity is equal; intention, worthiness, and the nature of the gift determine enduring merit.
Indra (Maghavan) poses a question to a revered authority addressed as “Bhagavan,” requesting instruction on the supreme form of charity—one whose reward is inexhaustible and of the greatest significance.