Shloka 46
दैव–पुरुषकार-प्रश्नः
Daiva–Puruṣakāra Inquiry: Fate and Human Effort
व्ययगुणमपि साधु कर्मणा संश्रयन्ते भवति मनुजलोकाद् देवलोको विशिष्ट: । बहुतरसुसमृद्ध्या मानुषाणां गृहाणि पितृवनभवनाभं दृश्यते चामराणाम्
vyayaguṇam api sādhu karmaṇā saṃśrayante bhavati manujalokād devaloko viśiṣṭaḥ | bahutarasusamṛddhyā mānuṣāṇāṃ gṛhāṇi pitṛvanabhavanābhaṃ dṛśyate cāmarāṇām ||
தானம் செய்து வறுமையுற்ற நல்லோரிடமும், அவர்களின் நற்கர்மத்தால் தேவர்கள் வந்து சேர்வர்; ஆகவே அவர்களின் இல்லம் மனிதலோகத்தை விட உயர்ந்த தேவலோகமெனத் தோன்றும். ஆனால் தானமில்லாத இடத்தில், இல்லம் எவ்வளவு செல்வம் நிரம்பியிருந்தாலும், தேவர்களின் பார்வையில் அது சுடுகாட்டுக்கு ஒப்பாகும்।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Giving (dāna) sanctifies a person and a household: even if charity leads to material loss, the merit of righteous action draws divine regard, making the home 'heaven-like'; wealth without generosity is spiritually barren, likened to a cremation-ground.
In Bhishma’s instruction on dharma (Anushasana Parva), he contrasts two households: one of a virtuous giver who may have become poor yet is honored by the gods, and another rich household lacking charity that appears inauspicious and empty of merit.