Shloka 10
Strī-satkāra (On honoring women) — Mahābhārata 13.46
अहोरात्रं विजानाति ऋतवश्चापि नित्यश: । पुरुषे पापकं कर्म शुभं वा शुभकर्मिण:,पापीमें जो पापकर्म है और शुभकर्मी मनुष्यमें जो शुभकर्म है, उन सबको दिन, रात और ऋतुएँ सदा जानती रहती हैं
ahorātraṃ vijānāti ṛtavaś cāpi nityaśaḥ | puruṣe pāpakaṃ karma śubhaṃ vā śubhakarmiṇaḥ ||
பகலும் இரவும், பருவங்களும் எப்போதும் சாட்சிகள்; பாவியின் பாவச் செயலும், நற்கருமம் செய்பவனின் நற்செயலும் அவற்றுக்கு எந்நாளும் தெரியும். உலகின் ஓட்டமே சான்று—தீயதோ நல்லதோ எந்தச் செயலும் காணாமல் போவதில்லை.
विपुल उवाच
Educational Q&A
Time itself—day, night, and the seasons—stands as an ever-present witness to human conduct; both wrongdoing and virtuous action are known and thus carry moral consequence.
Vipula is speaking in a didactic context, emphasizing ethical vigilance by stating that the cycles of time continually observe and ‘know’ the good and bad deeds performed by people.