Shloka 17
Pūjya-namaskārya-prakaraṇa
On Those Worthy of Honor and Salutation
एकारामो हाहं शक्र निर्दधन्द्ो निष्परिग्रह:
ekārāmo hāhaṃ śakra nirdahanno niṣparigrahaḥ
மாதங்கன் கூறினான்—“ஓ சக்ரா (இந்திரா), நான் ஒரே எளிய இன்பத்தில் திருப்தியாய் வாழ்கிறேன்; அய்யோ, பற்றற்றவனாய், உடைமையற்றவனாய் இருந்தும் துயரத் தீயால் எரிகிறேன்.”
मतंग उवाच
Educational Q&A
External renunciation (being niṣparigraha, without possessions) and simple living (ekārāma) do not automatically remove inner pain; the verse highlights the reality of suffering even for the detached, prompting reflection on deeper causes and remedies beyond mere non-ownership.
Mātaṅga addresses Śakra (Indra) directly, lamenting that despite living with minimal wants and no attachments, he feels ‘burned’—a vivid statement of distress that frames a moral-spiritual dialogue about the nature of hardship and the limits of outward asceticism.