Shloka 95
मातङ्ग–शक्रसंवादः
Mataṅga–Śakra Dialogue on Tapas, Status, and Moral Qualities
उस्रां पुष्टां मिषतीं विश्वभोज्या- मिरावतीं धारिणीं भूधराणाम् | शिष्टाश्रयाममृतां ब्रह्म॒कान्तां गड्जां श्रयेदात्मवान् सिद्धिकाम:
usrāṁ puṣṭāṁ miṣatīṁ viśvabhojyām irāvatīṁ dhāriṇīṁ bhūdharāṇām | śiṣṭāśrayām amṛtāṁ brahmakāntāṁ gaṅgāṁ śrayed ātmavān siddhikāmaḥ ||
சித்தர் கூறினார்—அமுதமயமான பாலை வழங்குபவள்; பசுவைப் போல அனைவரையும் போஷிப்பவள்; எப்போதும் கவனமுடன் அனைத்தையும் நோக்குபவள்; உலகமெங்கும் பயன்படுபவள்; அன்னம் அளிப்பவள்; மலைகளைத் தாங்குபவள்; சிஷ்டர்கள் சரணடையும் தாயகம்; பிரம்மனும் அடைய விரும்புபவள்; அமுதஸ்வரூபிணி—அத்தகைய பகவதி கங்கையை, சித்தியை நாடும் தன்னடக்கமுள்ளவன் நிச்சயமாகச் சரணடைய வேண்டும்.
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Spiritual success (siddhi) is linked with self-mastery and taking refuge in a purifying, dharmic power symbolized by Gaṅgā. The verse teaches that devotion is most effective when paired with ātmavat (self-control) and when directed toward a universally beneficent, sanctifying presence.
A Siddha is describing the greatness of Gaṅgā through a chain of epithets—nourishing, world-benefiting, sustaining, refuge of the noble, desired even by Brahmā—and concludes with an injunction: the siddhi-seeking, disciplined person should resort to her.