Shloka 2
अहिंसयित्वा ब्रह्महत्याविधानम् / Brahmahatyā incurred without physical violence
भीष्म उवाच स्ववृत्तिमभिपन्नाय लिज़्िने चेतराय च । देयमाहुर्महाराज उभावेतौ तपस्विनौ
bhīṣma uvāca | svavṛttim abhipannāya liṅgine cetarāya ca | deyam āhur mahārāja ubhāv etau tapasvinau ||
பீஷ்மர் கூறினார்— மகாராஜா! உயிர் காக்கும் பொருட்டு தன் வர்ணாஷ்ரமத்திற்குரிய வாழ்வாதாரத்தை ஏற்றுக் கொண்ட பிராமணன்—அவன் தவச்சின்னங்களைத் தாங்கியவனாக இருந்தாலும், சின்னமற்றவனாக இருந்தாலும்—இருவருக்கும் தானம் அளிக்க வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது; ஏனெனில் தத்தம் தர்மத்தில் நிலைத்த இவ்விருவரும் தவமுடையவர்களும் தானத்திற்குரிய பாத்திரங்களும் ஆவர்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Charity should be guided by dharma rather than mere outward appearance: a Brahmin who sustains himself through a rightful, dharmic livelihood for preserving life is a fit recipient of alms whether he displays ascetic insignia (liṅga) or not.
In the Anushasana Parva’s instruction on dāna-dharma, Bhishma advises the king (Yudhiṣṭhira) about who deserves gifts, affirming that both marked ascetics and those without external marks—if grounded in proper duty—are worthy recipients.