Shloka 6
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
मया गोकर्णमासाद्य तपस्तप्त्वा शतं समा: | अयोनिजानां दान्तानां धर्मज्ञानां सुवर्चसाम्
mayā gokarṇam āsādya tapas taptvā śataṃ samāḥ | ayonijānāṃ dāntānāṃ dharmajñānāṃ suvarcasām ||
பாண்டுநந்தனே! முற்காலத்தில் நான் கோகர்ணத் தீர்த்தத்தை அடைந்து நூறு ஆண்டுகள் தவம் செய்து சங்கரனை மகிழ்வித்தேன்; அதன் பயனாக எனக்கு நூறு புதல்வர்கள் கிடைத்தனர்—யோனியிலாதவர்கள், இంద్రியங்களை அடக்கியவர்கள், தர்மத்தை அறிந்தவர்கள், பேரொளியுடையவர்கள்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Long, disciplined tapas undertaken at a sacred place, when aligned with dharma and self-restraint, is portrayed as generating powerful and auspicious results—here symbolized by radiant, dharma-knowing offspring.
Vaiśampāyana recounts that he went to the tīrtha of Gokarṇa and performed austerities for one hundred years, after which he obtained (or was blessed with) a hundred extraordinary sons characterized as ayonija, self-controlled, and knowledgeable in dharma.