Shloka 13
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
नामभिश्षास्तुव॑ं देवं ततस्तुष्टो5भवद् भव: । परशुं च ततो देवो दिव्यान्यस्त्राणि चैव मे
nāma-bhiḥ śāstā tvaṃ devaṃ tataḥ tuṣṭo 'bhavad bhavaḥ | paraśuṃ ca tato devo divyāny astrāṇi caiva me ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—“இந்நாமங்களாலேயே அந்த தேவனைப் புகழ்ந்தபோது பவ (சிவன்) மகிழ்ந்தான். பின்னர் அந்த தேவன் எனக்கு தன் பரசுவையும் தெய்வீக ஆயுதங்களையும் அளித்து, ‘உனக்கு பாவம் ஒட்டாது; போரில் நீ அஜேயனாவாய்; மரணம் உன்னை ஆளாது; நீ அஜர-அமரனாவாய்’ என்று அருளினார்.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sincere praise and surrender to Śiva (Bhava) can lead to divine grace that removes the burden of sin and grants protection; the passage frames ethical anxiety (fear of sin) being met by devotion and the deity’s assurance.
After being praised with specific divine names, Śiva becomes satisfied and rewards the devotee by giving his paraśu and divine weapons, along with boons of sinlessness, victory in war, and freedom from death’s control.