Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 1543
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
स्तोतव्यमर्च्य वन्द्यं च कः स्तोष्यति जगत्पतिम् । श्रीकृष्ण! इस प्रकार बहुत-से नामोंमेंसे प्रधान-प्रधान नाम चुनकर मैंने उनके द्वारा भक्तिपूर्वक भगवान् शंकरका सावन किया। जिन्हें ब्रह्मा आदि देवता तथा ऋषि भी तत्त्वसे नहीं जानते। उन्हीं स्तवनके योग्य
stotavyam arcya vandyaṁ ca kaḥ stoṣyati jagatpatim | śrīkṛṣṇa! iti prakāraṁ bahu-śe nāmebhyaḥ pradhāna-pradhāna-nāmāni cayan kṛtvā taiḥ bhakti-pūrvakaṁ bhagavantaṁ śaṅkaraṁ stāvanaṁ mayā kṛtam | yaṁ brahmādayo devā ṛṣayaś ca tattvato na jānanti | tasya stavanārhasya arcanīyasya vandanīyasya jagatpateḥ śivasya kā stuṭiḥ kartum śakyā ||
புகழத்தக்கவர், வழிபடத்தக்கவர், வணங்கத்தக்கவர்—அந்த ஜகத்பதியை முறையாக யார் புகழ முடியும்? ஓ ஸ்ரீகிருஷ்ணா! அவருடைய பல நாமங்களில் இருந்து முதன்மையான நாமங்களைத் தேர்ந்து, அவற்றினால் பக்தியுடன் நான் பகவான் சங்கரரை ஸ்தோத்திரம் செய்தேன். பிரம்மா முதலிய தேவர்களும், ரிஷிகளும் கூட தத்துவமாக அறியாத அவரை—ஸ்தவனத்திற்குரிய, அர்ச்சனைக்குரிய, வணக்கத்திற்குரிய ஜகத்பதி சிவனை—யார் தகுந்தவாறு புகழ இயலும்?
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotional humility: even exalted beings like Brahmā and the ṛṣis cannot fully grasp Śiva’s true essence, so human praise can only be an offering of devotion rather than a complete description of the divine.
Vāyudeva addresses Śrī Kṛṣṇa, explaining that he has offered a hymn to Śiva by selecting prominent divine names, and then emphasizes Śiva’s transcendence by asking rhetorically who could truly praise the Lord of the universe.