Shloka 13
अनु त्वां तात जीवन्तु मित्राणि सुहृदस्तथा । चैत्यस्थाने स्थितं वृक्षं फलवन्तमिव द्विजा:
anu tvāṃ tāta jīvantu mitrāṇi suhṛdas tathā | caityasthāne sthitaṃ vṛkṣaṃ phalavantam iva dvijāḥ ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—குழந்தையே! உன் பாதுகாப்பின் கீழ் உன் நண்பர்களும் நல்வாழ்த்தாளர்களும் வாழ்ந்திடுக; புனிதச் சைத்யத்தருகே நின்ற கனிகள் நிறைந்த மரத்தில் பறவைகள் வந்து தங்குவது போல।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A righteous person—especially one in a position of strength—should become a refuge for friends and well-wishers, sustaining them through protection and support, like a fruitful tree that naturally nourishes those who take shelter in it.
Vaiśaṃpāyana uses a vivid simile: as birds gather around a fruit-bearing tree near a sacred shrine, so should the listener’s companions and well-wishers live depending on him—indicating his role as a stable, beneficent support within the moral order.