Shloka 92
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
यजुः:पादभुजो गुहा:ः प्रकाशो जड्रमस्तथा । अमोघार्थ: प्रसादश्ष अभिगम्य: सुदर्शन:
yajuḥ-pāda-bhujo guhyaḥ prakāśo jaṅgamas tathā | amoghārthaḥ prasādaś ca abhigamyaḥ sudarśanaḥ ||
வாயு கூறினார்—யஜுர்வேதமே அவரது கைகளும் கால்களும்; இயல்பில் மறைந்திருந்தும் அருளால் பக்தர்களுக்கு தன்னைத் தானே வெளிப்படுத்துபவர்; உயிர்களிடையே நடமாடுபவர்; அவரது நோக்கம் ஒருபோதும் வீணாகாது—நியாயமாக வேண்டியதை நிறைவேற்றுபவர்; கருணையால் விரைவில் மனமகிழ்பவர்; எளிதில் அணுகத்தக்கவர்; காண்பதற்கு அழகிய தரிசனமுடையவர்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Divine as both transcendent and accessible: hidden in essence yet self-revealing through grace, unfailing in fulfilling rightful aims, and approachable to sincere seekers—linking Vedic order (Yajurveda) with ethical devotion.
Vāyu is reciting a sequence of epithets (nāma-style praise), describing the Lord’s qualities—Vedic embodiment, secrecy and revelation, compassionate readiness to be pleased, and easy approachability—within a devotional-theological passage of the Anuśāsana Parva.