Shloka 86
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
महामूर्धा महामात्रो महानेत्रो निशालय: । महान्तको महाकर्णो महोष्ठश्न महाहनुः
mahāmūrdhā mahāmātro mahānetro niśālayaḥ | mahāntako mahākarṇo mahauṣṭhaś ca mahāhanuḥ ||
வாயுதேவன் கூறினான்— அவர் பெருந்தலையுடையவர், விரிந்த உடலமைப்புடையவர், பேர்நேத்திரர்; அவரே ‘இருளின் ஆலயம்’—அறியாமை எனும் இருள் கரையும் இடம். அவர் மரணத்திற்கும் மரணம்; பெரிய காதுகளுடையவர், தடித்த உதடுகளுடையவர், வலிமைமிகு பெருந்தாடையுடையவர்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse uses a chain of epithets to convey a theological idea: the described being is not merely powerful in form, but cosmically supreme—one in whom darkness (ignorance) is dissolved and who stands beyond even death (“Death to Death”).
Vāyu-deva is speaking and describing a mighty, transcendent figure through physical and metaphysical attributes—great head, eyes, ears, jaw—culminating in titles that signal cosmic sovereignty (the dissolver of darkness and the terminator of death).