Shloka 44
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
खुवहस्त: सुरूपश्न तेजस्तेजस्करो निधि: । उष्णीषी च सुवकत्रश्न उदग्रो विनतस्तथा
khuvahastaḥ surūpaś ca tejas tejas-karo nidhiḥ | uṣṇīṣī ca suvaktraś codagro vinatas tathā ||
வாயுதேவன் கூறினான்—அவர் கையில் ‘குவா’ ஏந்தியவர்; அழகிய உருவம் கொண்டவர்; ஒளிமிக்கவர், பக்தர்களின் ஒளியை வளர்க்கும் நிதியாக இருப்பவர். அவர் உஷ்ணீஷம் (தலைப்பாகை) அணிவார்; முகம் அழகு; உயர்ந்த உற்சாகம் கொண்டவர்; அதேவேளை பணிவும் மரியாதையும் உடையவர்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical ideal through praise: true excellence combines outward dignity (beauty, radiance, noble bearing) with inner restraint and humility (vinata). It also highlights a devotional ethic—greatness is measured by the capacity to increase the spiritual ‘tejas’ of devotees.
Vāyu-deva is describing and identifying a revered figure by listing distinguishing marks and virtues—objects carried, attire, appearance, energy, and humility—forming a compact portrait meant to inspire reverence and moral emulation.