Shloka 24
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
ब्रह्मलोकसे यह स्तवराज स्वर्गलोकमें उतारा गया। पहले इसे तण्डिमुनिने प्राप्त किया था, इसलिये यह “तण्डिकृत सहख्ननामस्तवराज' के रूपमें प्रसिद्ध हुआ ।।
svargāc caiva atra bhūlokaṁ taṇḍinā hy avatāritaḥ | sarva-maṅgalam āḍhūlyaṁ sarva-pāpa-praṇāśanam ||
பின்னர் தண்டி முனிவர் இதை ஸ்வர்க்கத்திலிருந்து மனித உலகிற்கு கொண்டு வந்தார். ஆகவே இது ‘தண்டிக்ருத ஸஹஸ்ரநாம ஸ்தவராஜம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; இது எல்லா மங்களங்களிலும் உன்னத மங்களம், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Sacred praise, when received and transmitted through a trustworthy lineage, is presented as ethically transformative: it promotes auspiciousness (maṅgala) and supports moral purification by removing the burden of sin (pāpa).
Vāyu identifies the hymn’s origin and authority: it descended from Svarga to the human world through the sage Taṇḍi, and therefore became known as the Taṇḍi-composed ‘Sahasranāma Stavarāja’, celebrated for bestowing welfare and destroying sins.