Shloka 114
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
वाहिता सर्वभूतानां निलयश्व विभुर्भव: । अमोघ: संयतो ह्ुश्वो भोजन: प्राणधारण:
vāhitā sarvabhūtānāṁ nilayaś ca vibhur bhavaḥ | amoghaḥ saṁyato hy aśvo bhojanaḥ prāṇadhāraṇaḥ ||
வாயுதேவன் கூறினான்— அவர் எல்லா உயிர்களையும் தாங்குபவர்; எல்லா படைப்புகளுக்கும் உறைவிடம்; எங்கும் நிறைந்தவர்; இருப்பின் தத்துவமே. அவர் ஒருபோதும் வீணாகாதவர், தன்னடக்கமுடையவர்; உத்தம குதிரை வடிவில் வெளிப்படுபவர், உணவளிப்பவர், அனைவரின் உயிர்மூச்சை காக்கும் தாங்குபவர்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises the divine as the universal support and refuge: omnipresent existence that never fails, sustains life, provides nourishment, and exemplifies self-restraint—linking cosmic power with ethical discipline.
Vāyu-deva is speaking in a laudatory passage, enumerating epithets that describe the deity’s cosmic functions (supporting beings, sustaining prāṇa, providing food) and manifestations (as a noble steed), as part of a broader instruction through praise.