Shloka 43
यावदेतत् प्रलिप्तं ते गात्रेषु मधुसूदन । अतो मृत्युभयं नास्ति यावदिच्छसि चाच्युत
yāvad etat praliptaṃ te gātreṣu madhusūdana | ato mṛtyu-bhayaṃ nāsti yāvad icchasi cācyuta ||
வாயு கூறினான்—ஓ மதுசூதன! உன் அங்கங்களில் எவ்வளவு தூரம் இந்தப் பூச்சு பரவியிருக்கிறதோ, அந்தப் பகுதிகளில் காயம் ஏற்பட்டாலும் உனக்கு மரணப் பயம் இல்லை. ஓ அச்யுதா! நீ விரும்பும் வரையில் இங்கே அமரனாய் இருப்பாய்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the idea that divine protection can suspend ordinary human vulnerability: fear of death is removed not by arrogance but by a granted safeguard, limited by a condition (the coating remains) and by the recipient’s will (as long as he desires).
Vāyu addresses Kṛṣṇa with honorific epithets and declares a boon: wherever the protective substance has been applied on Kṛṣṇa’s limbs, injuries there will not cause death, and Kṛṣṇa may remain deathless for as long as he chooses.