Shloka 14
अवसन्मदगहे तात ब्राह्मणो हरिपिड्रल: । चीरवासा बिल्वदण्डी दीर्घश्मश्रु: कृशो महान्
avasan madgṛhe tāta brāhmaṇo haripiṅgalaḥ | cīravāsā bilvadaṇḍī dīrghaśmaśruḥ kṛśo mahān ||
வாயு கூறினார்—மகனே! முற்காலத்தில் என் இல்லத்தில் பச்சை-மஞ்சள் கலந்த நிறமுடைய ஒரு பிராமணன் தங்கியிருந்தான். அவன் கிழிந்த ஆடைகள் அணிந்து, வில்வமரக் கம்பைத் தண்டாகக் கொண்டிருந்தான். அவன் மீசையும் தாடியும் நீளமாக இருந்தன; உடல் மெலிந்திருந்தாலும் பெரும் பிரபாவம் உடையவன்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse sets an ethical frame by depicting an ascetic brāhmaṇa—rag-clad, staff-bearing, austere in appearance—suggesting that spiritual stature and moral authority are not dependent on wealth or outward comfort, but on discipline and character.
Vāyu begins a recollection addressed to a ‘child’ (tāta), introducing a brāhmaṇa who once stayed in his dwelling and describing his distinctive ascetic appearance (rags, bilva staff, long beard, lean yet imposing), preparing for a subsequent episode involving this guest.