Shloka 16
तमध्वरे शंसितार: स्तुवन्ति रथन्तरे सामगाश्र स्तुवन्ति । त॑ ब्राह्मणा ब्रद्ममन्त्रै: स्तुवन्ति तस्मै हविरध्वर्यव: कल्पयन्ति
tam adhvare śaṁsitāraḥ stuvanti rathantare sāmagāś ca stuvanti | taṁ brāhmaṇā brahmamantraiḥ stuvanti tasmai havir adhvaryavaḥ kalpayanti ||
யாகத்தில் சன்சிதர்கள் (ஸ்தோதர்கள்) அவரையேப் புகழ்கின்றனர்; சாமகானம் பாடுவோர் ரதந்தர சாமத்தால் அவரையேப் போற்றுகின்றனர். வேதம் அறிந்த பிராமணர்கள் வேதமந்திரங்களால் அவரையேத் துதிக்கின்றனர்; அத்வர்யு ஆசாரியர்கள் யாகத்தில் அவருக்கே ஹவியின் பங்கினை ஒதுக்குகின்றனர்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Supreme is the central recipient and meaning of Vedic sacrifice: every class of priest—reciters, Sāman-chanters, mantra-knowing Brahmins, and the Adhvaryu who handles offerings—directs praise and oblations to Him, showing ritual as coordinated devotion grounded in dharma.
Bhishma is describing how, within a properly conducted yajña, different officiants perform their specialized roles—recitation, chanting, mantra-praise, and allotting oblations—yet all these actions converge on honoring the same divine object of worship.