Shloka 2
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
आराधितो<भूद् भक्तेन तस्योदर्क निशामय । स दृष्टवान् महादेवमस्तौषीच्च स्तवैर्विभुम्
ārādhito 'bhūd bhaktena tasyodarkaṃ niśāmaya | sa dṛṣṭavān mahādevam astauṣīc ca stavair vibhum ||
வாயு கூறினார்—அந்த பக்தியின் பயனை கேள். பக்தன் நம்பிக்கையுடன் ஆராதித்ததால் ஆண்டவன் அதன் பலனை அருளினார்; அவன் மகாதேவரை தரிசித்து, ஸ்தோத்திரங்களால் அந்த எங்கும் நிறைந்த இறைவனைப் புகழ்ந்தான்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Steady, faith-filled worship bears a definite fruit: the devotee gains divine grace, culminating in direct vision (darśana) and heartfelt praise—showing that devotion is validated by transformation and encounter, not merely by ritual.
Vāyu introduces the result of a devotee’s worship and asks the listener to attend to it: the devotee attains a vision of Mahādeva and responds by praising the Lord with hymns.