Shloka 113
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
तपस्युग्रे स्थितो भूत्वा दृष्टवा तुष्टाव चेश्वरम् ।।
tapasā ugre sthito bhūtvā dṛṣṭvā tuṣṭāva ca īśvaram ||
வாயு கூறினார்—கடுந்தவத்தில் நிலைத்து, ஆண்டவனைத் தரிசித்தவுடன் அவர் ஈசுவரனைப் போற்றினார். உயிர்மூச்சாகவும் உயிர்ச் சத்துவமாகவும் ஆகி, உள்ளத்தில் மனோமய ஒளியாகத் தங்கியிருக்கும் அந்தத் தேவனின் தரிசனத்தை நாடி தண்டி முனிவர் பல ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்தார். அந்தத் தெய்வத் தரிசனம் கிடைத்தபின், அந்த முனிவர் உலகீசன் சிவனை இவ்வாறு ஸ்தோத்திரம் செய்தார்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Steadfast austerity undertaken with a pure longing for divine vision culminates in direct encounter (darśana), which naturally expresses itself as reverent praise; the passage also frames the deity as inwardly present as the life-breath and as an inner radiance.
Vāyu introduces how the sage Taṇḍi performed severe penance for many years to behold the indwelling deity; after attaining that vision, Taṇḍi begins a hymn of praise to Śiva, the Lord of the universe.